(Oorspronkelijk verschenen in: Integrand magazine, 6e jaargang, #3 | mei 2011)
Alle rechtheid op een stokje
Het viel me laatst ineens op dat vrijwel iedereen neurotische trekjes heeft. Uit psychologische inzichten blijkt dat het overdreven bezigen van neurotische
handelingen een normale fase binnen de kindertijd is. Klaarblijkelijk groeit niemand daar echter helemaal overheen.
Wat losse observaties van de afgelopen tijd: ik ken mensen die altijd exact bijhouden hoeveel hele of halve glazen ze van iets gedronken hebben, mensen die
hun huis niet uit durven te komen als hun beddegoed niet tot op de millimeter strak getrokken is, mensen die hun frisse, verse was direct weer terug in de
machine gooien als ze die om de een of andere reden niet binnen tien minuten op hebben weten te hangen, en mensen die een aan het panische grenzende afkeer
van plastic wasknijpers hebben.
Natuurlijk zijn er ook bij ondergetekende wat restjes blijven hangen. ‘It takes one to know one’, zoals ze in het Engels zo mooi zeggen.
Ik heb zelf een enorme voorkeur voor symmetrie. Of in ieder geval voor het in hoekjes plaatsen of evenwijdig leggen van dingen. Als ik twee pennen heb moeten
die liefst rechtsbovenin de tafel strak naast elkaar worden geplaatst, en dan bij voorkeur even ver van de rechterkant als van de bovenkant van de tafel verwijderd.
Het is nu iets wat ik meestal automatisch doe, maar vroeger was het een halve obsessie. Zo erg zelfs dat sommige mensen er genoegen in schepten de dwangmatige orde
die ik probeerde te scheppen door de war te schoppen.
Toen ik een flink aantal jaren geleden de zomervakantie niet met m'n ouders doorbracht, en het huis aldus voor mezelf had, had ik een vriend de reserve-sleutel
gegeven. Toen hij zeker wist dat ik een middagje op stap was, heeft hij met een aantal andere vrienden een lichte mate van huisvredebreuk gepleegd.
Nadat zij zich aldus wederrechtelijke toegang tot mijn ouders' huis hadden verschafd, zorgden ze ervoor dat alles maar dan ook alles in mijn huis keurig schuin
hing. Alle schilderijen, boeken, kaarsen, pennen, stoelen, alles maar dan ook alles hing of stond schuin.
Ik zag de lol er wel van in.
Het is ook leuk dat de meeste mensen, als je ze op hun afwijkingen wijst, een goede reden kunnen verzinnen waarom hun rare gedrag eigenlijk heel rationeel is.
In plastic wasknijpers blijven bacterieen hangen, mocht er onverwachts bezoek mee naar huis komen, dan zou warrig beddengoed een zeer kwalijke indruk maken,
en wasgoed dat niet meteen opgehangen wordt is erg vatbaar voor schimmel.
Toen ik merkte dat ik me, na een verwoede urenlange opruimpoging, nog steeds in een overwegend niet evenwijdig geordende huiskamer bevond, én nog steeds
mijn laatste adem niet had uitgeblazen, ging er een lichtje branden. Hier viel best mee te leven, en het zag er soms ook wel schattig uit.
Maar toen ik enkele maanden later een afgelegen schilderij ietwat schuin zag hangen, kon ik me niet inhouden het te corrigeren.
Volgens psychologische inzichten mag je je innerlijke kind namelijk ook niet te veel onderdrukken.
[21/02/2011]
140-tekens als de absolute bovengrens?
óf:
Waarom we de letter 'e' af en toe tóch moeten gebruiken
Gisteren raakte ik kort in een leuke discussie verzeild. Punt van debat was de vraag of men de 140-tekens grens die Twitter
hanteert aldanniet mag overschrijden, want dat het kan is overduidelijk. Namelijk door het recent in de populaire Twitter-app TweetDeck geïntegreerde
Deck.ly, dat gebruikers in staat stelt
ongestoord door te tikken. Deck.ly genereert namelijk automatisch een linkje naar de volle tekst.
De discussie, die overigens al
buiten de thread waar ik me in begaf, was begonnen, kende, uiteraard, verschillende polen.
@deSocialeMedia, die toch wel de aanzwengelaar van de thread genoemd kan worden, publiceerde vandaag een
samenvattende blog
(over blogs gesproken, daar schijnen,
zo vernam ik
uit goede bron,
geen regels voor te zijn, alhoewel
ik daar niet helemaal van overtuigd was, en dat overigens nog steeds niet ben).
Anyhow, @deSocialeMedia haalde in zijn blog
een leuk artikel aan, waarin de auteur (
Francis Tan) zich fel verzet tegen het gebruik van toepassingen als Deck.ly, omdat die
iets fundamenteels aan Twitter kapot zouden maken. Echter, dat bepaalde dingen fundamentele eigenschappen (of essenties) hebben, daar ben ik sinds ik Kuhn, en vooral
Kuhn over Wittgenstein [1] heb gelezen, niet meer zo van overtuigd.
Beperkingen
Francis Tan schrijft, in laatstgenoemd artikel:
Ik ben het hier roerend mee eens. Niet dat ik het gebruik van Deck.ly afwijs (ik gebruik het her en der zelf zeker ook), maar er zit iets heel moois, iets heel creatiefs,
in het jezelf beperkingen opleggen. Maar ik ebn het hier in de eerste plaats zp roerend mee eens omdat 'beperkingen' mij altijd doen denken aan de absolute meester in dergelijk
gedrag, namelijk de Franse auteur
Georges Perec.
Perec was lid van een schrijversclubje genaamd
OULIPO, een zooitje sado-machochistische auteurs die er plezier in beleefden zichzelf, en elkaar, beperkingen op te leggen.
Naast werken waarin Perec (ik focus mij even op hem), geen conversaties gebruikt (De Dingen), en louter de tweede persoon hanteert (Een Man die Slaapt), resulteerde die
beperkingen ook in Perec's magnum opus 't Manco, een boek (oorspronkelijk in het Frans geschreven, maar onder meer in het Engels en in het Nederlands vertaald) waarin de letter
'e' geen enkele keer voorkomt.
Natuurlijk is een beperking van maximaal 140 tekens ietwat behapbaarder, maar het is wat mij betreft een soortgelijke beperking. Iets waar je lol aan kunt beleven, en ook iets wat
een ieder dwingt om, op Twitter natuurlijk, scherp te blijven.
Echter, Franciscus Tan schrijft ook dat er een meer of minder dwingende reden aan de 140-tekens-beperking verbonden is:
Maar dat is al heel lang heel oud nieuws, zeer oud nieuws zelfs, persoonlijk ken ik niemand, hoe oud zijn telefoon ook is, die gebonden is aan het 140 tekens-limiet.
Alternatieven
Om even op de blog van @deSocialeMedia terug te komen, hij stelt:
Een van de genoemde alternatieven werd
door mij gepost (niet dat ik de bedenker ben, integendeel!), namelijk het gebruiken van meedere tweets om één boodschap te brengen, en
dat dan duidelijk te maken door het gebruik van '(1/2)' en '(2/2)'.
Wat mij echter opviel was dat @deSocialeMedia, onder zijn kopje ALTERNATIEVEN, het volgende schrijft:
Nu lijkt het dus alsof ik een fervent tegenstander van het gebruik van (onder andere) Deck.ly ben, terwijl dat, zoals voor iedereen die mijn Tweet gelezen heeft duidelijk
moet zijn, niet het geval is. Ik droeg het alternatief namelijk aan om hem met een vraag te combineren:
Bij het stellen van die vraag duikt mijn achtergrond als filosoof op. Wat is namelijk, zo vraag ik mij af, het grote verschil tussen het gebruik van de “(1/2) (2/2)”
variant en de Deck.ly variant??? (behalve natuurlijk, dat men een linkje aan moet klikken om de volledige (of, over-volledige?) tweet te kunnen lezen).
Mijns inziens bestaat er geen groot verschil tussen die twee 'alternatieven'. Beide overschrijden de 140-teken grens om een boodschap te kunnen brengen. Hoe je die
grens overschrijdt zal mij een zorg zijn.
Conclusies
Ik ben het roerend eens met de conclusie die @deSocialeMedia in zijn blog trekt, namelijk dat de beperking tot 140 tekens soms 'structureel tekort moet doen aan de
inhoud.' En van tekort doen aan inhoud ben ik geen groot fan.
Natuurlijk is de beperking tot 140 tekens iets dat Twitter iets heel eigens geeft. Maar het internet verandert constant, zowel ten goede als ten kwade. Ik ben er
echter in het geheel niet van overtuigd dat het gebruik van Deck.ly een negatieve verandering is. Ik lig er niet wakker van als de 140-tekens beperking soms
overschreden wordt.
Zoals @deSocialeMedia dan ook schrijft, als een tweep het gebruik van een service als Deck.ly nodig acht om zijn boodschap over te kunnen brengen (en bij, e.g.,
het reageren op citaten is dat heel vaak het geval) , moet hij “voor die gevallen Deck.ly en Twitlonger kunnen gebruiken. Zonder dat iedereen moord en brand schreeuwt.”
Schrijven zonder het gebruik van de letter 'e' is een grote, mooie, en dankbare uitdaging, die tot creativiteit en bondigheid dwingt, maar we moeten de
inhoud niet met het badwater weggooien.
Noot:
[1] Namelijk in: Thomas Kuhn – The structure of scientific revolutions (3th edition), The University of Chicago Press (1996), p. 45.
Klik hier om 140-tekens als de absolute bovengrens? in PDF te lezen.
Tweet
[09/02/2011]
Is het cynisch om, in een wereld waar ruimschoots een derde van de huwelijken strand, in ware liefde te geloven? En wat is cynisme nou eigenlijk?
Is het wel zo 'slecht' als het publiekelijk bekend staat? Wie de geschiedenis bestudeerd kan hier twee hoofdstromingen benoemen. Het oude Griekse cynisme en het moderne begrip 'cynisme',
ook wel als 'psychologisch cynisme' aangeduid.
Klik hier om Cynisme FTW in zijn geheel te lezen.
Tweet
[06/02/2011]
...our young protagonist, of whom nothing much shall be made known, woke up one day feeling slightly awkward. He was in a state of 'existential crisis',
as made famous by the well known philosophers Friedrich Nietzsche and Soren Kierkegaard, but we need not be bothered by such pretentious analyses.
Click here to read ...lights, camera, action in its entirety.
Tweet
[24/01/2011]
In No Titles Left a young and sullen protagonist struggles with his newbegotten existential
status of
being an up-and-coming working-man.
[24/01/2011]
(Oorspronkelijk verschenen in: Integrand magazine, 6e jaargang, #2 | januari 2011)
Weg met de universiteit!
We gaan toe naar een systeem waar elke student recht heeft op maar drie jaar studiefinanciering. Handig als je nog nét je bachelor wilt kunnen halen.
Wat men er niet bij vertelt is dat veruit de meeste politici ruimschoots zeven jaar over hun studie hebben gedaan. Maar dat waren natuurlijk ook de zeven vette jaren.
Helaas wordt dat nu niet omgekeerd in zeven magere jaren. Nee. Slechts drie blijven er over.
Waar veel studenten nu al hun toevlucht nemen tot het ontvangen van studiefinanciering voor een buitenouderlijke kamer waar ze niet wonen, zal
dat de komende jaren misschien nog wel veel erger worden. Ik weet niet waar ik exact aan moet denken, maar ik kan me wel een beetje een voorstelling maken.
Studenten die de straatkrant verkopen, of in een hoekje in het park hun oude muzieklessen eer proberen aan te doen. De werknemers van de tweedehands-studieboeken-afdeling
van de Slegte krijgen overwerk, en daardoor devalueert de toch al niet zo hoge waarde van oude studieboeken. Studenten raken in nog grotere problemen.
Universiteiten blijven leeg. Zalen vol met taperecorders omdat de studenten zelf ergens in de bediening werken tijdens collegetijden.
Studenten zonder geld voor bier! Lege clubs, lege barretjes, lege discotheken. Studenten die voor elf uur wakker zijn.
Een nieuwe generatie studenten die niet weet wat brallen is. Ik houd mijn hart vast.
Ook de arbeidsmarkt zal overspoelt worden met overijverige werkgeile bachelors. Natuurlijk zonder enige vorm van werkervaring want stagevergoedingen gaat men natuurlijk niet meer betalen
als er voor elke beschikbare plek achthonderzevenennegentig gegadigden zijn. De arbeidsmarkt wordt er een van werkgevers en niet van werknemers. Hoogopgeleiden die biertjes tappen,
hoogopgeleiden die de wegen bestraten, hoogopgeleiden die uw vakken vullen.
We kunnen de universiteiten beter nu alvast sluiten. De collegezalen kunnen musea worden, of gebruikt worden door de lokale voetbalclubs als het buiten te koud is om te spelen.
We kunnen er ook films draaien of concerten geven. Genoeg ex-studenten die voor een habbekrats de apparatuur willen bedienen, en uit het park vissen we wat (fliere)fluitende studenten
op die zo eindelijk eens een enigszins omvangrijk publiek kunnen hebben. Ze moesten de stufi eigenlijk gewoon helemaal afschaffen. Wie wil er nou studeren zonder een adequate
studententijd te kunnen beleven?
Sterker nog, ik ga alvast solliciteren. Je kunt er niet vroeg genoeg bij zijn tegenwoordig.
Klik hier om deze column als PDF te lezen.
[20/2/'10]
Met behulp van twee korte expedities naar de evolutietheorie en het kankeronderzoek wordt in het essay
Op zoek naar goede verklaringen in de keuken van de wetenschapsfilosofie het een en ander duidelijk gemaakt over wat een 'goede verklaring' nou eigenlijk is.
[11/1/'10]
In het essay Wat Verlichtingsfilosofen over Geert Wilders zouden hebben gedacht, wordt het denken van twee van de belangrijkste Verlichtingsfilosofen, John Locke en Immanuel Kant, kort maar krachtig toegepast op enkele van Wilders ideeën, zoals bijvoorbeeld het door hem voorgestelde Koranverbod.
[12/8/'09]
Click here for a short piece on the revolutionary impact of internet-access smartphones on the future of the regular telephone companies.
[21/6/'09]
Klik hier voor een essay over Descartes' visie op de filosofie van de geest, afgezet tegen de 'huidige stand van zaken'. Met een guest-appearance van Julien Offray de LaMettrie.
[16/6/'09]
Klik hier voor Christiaan Weijts' NRC.next-column over het weigeren van homo's door christelijke scholen, en Mattijs' reactie daarop.
[16/6/'09]
Ter ere van zowel Charles Darwin's 200e verjaardag alsook de 150e verjaardag van zijn The origin of species, viert men 2009 wereldwijd het Darwin Jaar.
In Nederland hield men 8 februari 2009 de Darwin Day, ter gelegenheid
waarvan ook een (voorlopig) eenmalig Darwin Magazine verscheen.
Mattijs' bijdrage aan dat magazine betrof een essay over de zoektocht van de sociobiologie en de evolutionaire psychologie naar de (schijnbare) tegenstelling van altruïsme & samenwerking en de zo gevreesde 'nature red in tooth and claw'.
Klik hier voor een kort maar krachtig overzicht van interessante boeken met betrekking tot het moderne darwinisme.